Sociaal dier

Wetenschappers debatteren of Smilodon een sociaal dier was. Één onderzoek op Afrikaanse roofdieren vond dat sociale roofdieren zoals leeuwen en gevlekte hyena’s meer reageren op de noodroepen van prooi dan andere roofdieren. Aangezien fossielen van de S. fatalis zo veel voorkomen bij de La Brea teerputten, en zij waarschijnlijk aangetrokken waren door de noodroepen van dieren die vast waren komen te zitten, zou dit kunnen betekenen dat zij sociale dieren waren.

Een kritisch onderzoek claimt echter dat er een aantal factoren worden genegeerd bij deze aanname, zoals het gewicht van het beest (zwaardere beesten komen makkelijker vast te zitten dan lichtere beesten), intelligentie (sommige sociale beesten, zoals de Amerikaanse holenleeuw, zouden de teerputten hebben ontweken omdat zij beter waren in het herkennen van het gevaar), de afwezigheid van geur en beeld, het type audio en de lengte van de noodroep (de noodroep van de prooidieren zou langer hebben geduurd dan de noodroepen die waren gebruikt in het onderzoek). De auteur vraagt zich af welke roofdieren zouden hebben gereageerd wanneer de noodroepen waren afgespeeld in India, waar de normaal gesproken alleen levende tijger bekend staat zich te verzamelen om een enkel karkas.

De auteurs van het originele onderzoek reageerden dat hoewel de effecten van de noodroepen in de teerputten en die uit hun playback experimenten niet identiek zouden zijn, dit op zich niet genoeg is om hun resultaten omver te werpen. Bovendien zeiden zij dat gewicht en intelligentie waarschijnlijk hun resultaten niet zouden beïnvloeden, aangezien lichtere roofdieren veel meer aanwezig waren dan zware herbivoren en de sociale (en aannemelijk intelligente) Reuzenwolf ook gevonden is in de putten.

 

Verwondingen

Een tweede argument voor het sociale gedrag is gebaseerd op geheelde verwondingen in verscheidene Smilodon fossielen, wat zou aantonen dat de dieren afhankelijk waren van anderen voor hun voedsel. Dit argument is in twijfel getrokken, aangezien katachtigen snel kunnen herstellen van zelfs ernstige botbreuken en een gekwetste Smilodon zou kunnen overleven zolang het toegang had tot water.

 

Hersenen

De hersenen van Smilodon waren relatief klein vergeleken met andere kattensoorten. Sommige onderzoekers veronderstellen dat hun hersenen te klein waren om een sociaal dier geweest te kunnen zijn. Een analyse van het formaat van de hersenen in levende grote kattensoorten vond echter geen correlatie tussen hersengrootte en socialiteit.

 

Sluipjager

Een ander argument tegen is het feit dat Smilodon een sluipjager is, wat leven in een groep overbodig maakt, zoals ook bij moderne katten het geval is. Het is echter voorgesteld dat aangezien zij het grootste roofdier waren in een gebied dat vergelijkbaar in grootte was tot de savanne van Afrika, Smilodon een sociale structuur had die vergelijkbaar is tot die van de moderne leeuw, welke mogelijk enkel in groepen leven om hun territorium te verdedigen van andere leeuwen (leeuwen zijn hedendaags de enige sociale grote katten).

 

Voortplanting

Of Smilodon seksueel dimorf was heeft implicaties voor zijn voortplantingsgedrag. Gebaseerd op hun conclusie dat Smilodon fatalis geen seksuele dimorfie had, suggereerden Van Valkenburgh en Sacco (2002) dat, als de katten sociaal waren, zij in waarschijnlijk in monogame paren (met hun nageslacht) leefden zonder hevige concurrentie tussen mannetjes en vrouwtjes. Zo concludeerden ook Meachen-Samuels en Binder (2010) dat agressie tussen mannetjes bij S. fatalis minder aanwezig was dan bij de Amerikaanse holenleeuw.

Christiansen en Harris (2012) echter vonden dat, aangezien S. fatalis wel seksuele dimorfie toonde, er evolutionaire selectie zou zijn geweest voor concurrentie tussen mannetjes. De vorm van het tongbeen suggereert dat Smilodon communiceerde door te brullen, zoals moderne grote kattensoorten.

Bron: Wikipedia

De Sabeltandtijger uit de Noordzee

De Sabeltandtijger uit de Noordzee

De Sabeltandtijger uit de Noordzee
Nu bestellen